Namen 2 zeer trotse Team Captains(tc) deel ik mede dat de eerste 3 dagen een mooi en bijzondere belevenis zijn geweest voor ons.

 

De eerste dag met de start door Erik Dekker was een kippenvel moment om na een jaar van voorbereiding het resultaat te zien vertrekken in 8 geweldig getrainde fietsers. De ereboog van het UMCU had nog nooit een mooier team uitgezwaaid. lovende woorden waren er te over.

Na het startschot fietste de groep snel richting Deventer. Wij kwamen ze al snel tegen na 8 km met de eerste lekke band. Het zouden er in de eerste 3 dagen een paar meer worden.

Voldaan zagen we ze na de eerste dag aankomen in ons eerste hotel. Na een verfrissende douche kwamen de verhalen los en werden de eerste afspraken gemaakt over de volgende dag.

Die begon "vroeg" vertrek rond half tien.

De lunch was deze keer in Ommen waar wij als TC' s de locale jumbo hadden gebruikt om ontbrekende spullen in te kopen.

Met uitzicht op de molen van Ommen hadden we een zonovergoten lunch. Het echtpaar Veldhuis dat in Ommen woont kwam even langs om ons een hart onder de riem te steken. Na veel broodjes en veel verhalen zat alles weer op de fiets naar ons volgende hotel in het dorpje Erica. Iedereen leert z' n eigen eigen land hierdoor ook beter kennen.

Eerder dan dat wij tc' s verwachten was de groep al bij het hotel. Ja, het ging zo goed en we hadden de wind in de rug waren de verhalen. Snel verfrissen en heerlijk even napraten. En ja alweer in de zon.

De start van de derde dag ging alles al weer wat vlotter en starte de groep met volle bidons en energie in de benen. Op naar Duitsland. Wij tc' s hebben hen glimmend achterop gekeken. Wat is het toch een prima groep zij Ad. Ik kon alleen maar ehu zeggen. Er waren niet meer woorden voor nodig.

Lunchen in de schaduw van een paar bomen bij een winkel van de Netto kan ook heel leuk zijn en er was ook bekijks van het winkelende publiek. Die dachten vast van wat een leuke groep. Gelijk hadden ze.

Ze waren al weer sneller bij het hotel dan berekend. De snelheid en de spirit was zo goed dat wij ze verdenken van verslaaft te zijn aan Red Bul.

Die avond was er bezoek van de voorzitter van de Deutsche Hemofilie Gezellschaft(DHG). Het werd een avond met bijpraten en uitwisselen van ervaringen en kennis over hemofilie en wat er speelt in de wereld van de Europese hemofilie verenigingen. Een voorbereiding op Stavanger.

Vandaag de eerste rustdag. We gaan vanmiddag nog een scheepswerf bezoeken met leden van de DHG. Daarna eten we nog gezamenlijk en zullen de fietsers zich weer geen richten op de tocht van zondag. Maar daar later weer over.

 

Namens de TC' s,

Chris van den Brink.

 

Blog van Chris

Zon zon zon

 

Woensdag 21 september is het zover. Na maanden deskundige begeleiding, dieetadviezen, inspanningstesten en oneindig veel trainingsuren, vertrekt de bloedverwanten fietsploeg vanuit het Utrechts Universitair Medisch Centrum. Acht mensen met een stolling-stoornis en 2 teamcaptains worden onder grote belangstelling van familie, vrienden en betrokken professionals uitgezwaaid voor de 1.300 km lange fietstocht naar Stavanger.

 

Om onderweg aandacht en financiƫle bijdragen te ontvangen en aan het einde het Europees Hemofilie Congres bij te wonen. En vooral om te laten zien dat pijngrens verleggen, doorzettingsvermogen en een tikkie eigenwijsheid, je enorm helpt een chronische ziekte in je dagelijkse leven in te passen. Een verslag van de eerste stint van 3 dagen.

 

Het weer is ons meer dan gunstig gestemd. Met zomerse temperaturen van 20-24 graden en regelmatig een prettig briesje in de rug, verdwijnen de kilometers als bijna vanzelf onder de banden door. Banden die overigens onvoldoende weerstand kunnen bieden tegen deze 'ontberingen', want in deze eerste stint staan we al 4 keer een lekke band te vervangen.

 

Dit drukt de pret echter geen moment. Ondanks de ploeg zeer divers is qua stolling-stoornissen, achtergrond en leeftijd, zijn de overeenkomsten sterker dan de verschillen en ontstaat er direct een gemoedelijke en vriendschappelijke sfeer waarin iedereen elkaar motiveert en helpt indien nodig.

 

Ondanks de vele training kilometers is het toch afwachten hoe het lichaam reageert op enkele dagen achter elkaar een tocht van een slordige 90 km per dag. Dat blijkt zonder uitzondering prima te gaan. Dagelijks worden stollingsfactor en/of andere medicatie ingenomen en zelfs bekende problemen, blessures en pijntjes blijken nauwelijks van invloed te zijn op de prestaties.

 

En die prestaties worden volop geleverd. Na deze 3 dagen zijn er gezamenlijk 2.175 km afgelegd, zo een kleine 35.000 Kcal verbrand en ong. 240.000 pedaal omwentelingen gedraaid. De gemiddelde dagsnelheid loopt op tot ruim 23 km/uur.

 

Aan belangstelling geen gebrek. In Ommen kwam de fam. Velthuis ons tijdens een pauze een bezoekje brengen en gisteravond werden we door de Duitse hemofilievereniging getrakteerd op een diner. Ook worden we regelmatig door passanten gevraagd wat we eigenlijk aan het doen zijn en krijgen we zo af en toe een claxon groet van een auto of vrachtwagen. De reacties op social media zijn indrukwekkend betrokken. Er leven veel mensen met ons mee.

 

Kortom het gaat zeer voorspoedig, de moraal is hoog en het zelfvertrouwen groeit. Er zal ongetwijfeld een einde komen aan het prachtige weer maar voorlopig is het optimaal genieten van onze monstertocht. Ondertussen hoeven belangstellenden ook niet stil te zitten: er is nog steeds de mogelijkheid om een bijdrage te leveren via www.doneer-aan-nvhp.nl.

 

Uw hulp is hard nodig en wordt zeer gewaardeerd. Tot in Stavanger!

 

Fred Cuijpers.

 

Blog van Fred

Bloedverwanten fietsen naar Stavanger